„Banda Pijaków i Jajo”



To będzie historia o pewnej drużynie.
Spójrzcie jak ta przygoda się dziwnie rozwinie.
Otóż ekipa ta sobie liczyła
Dwóch krasnoludów i w nich była siła,
Starego maga co był człowiekiem,
Co w siłę rósł równo z swym wiekiem.
Był też elf co łuk dzielnie dzierżył
W cel zawsze trafiał, wszędzie był pierwszy.
Często też bard z nimi wędrował,
Choć w czasie walki po krzakach się chował.
Byli szeroko znani w całym Santicu,
Bo przygód mieli na prawdę bez liku,
Ale bynajmniej nie z tego byli znani,
Raczej że zawsze chodzili piani.
Wiele razy widzieli ich ludzie,
Jak stali razem chyba o cudzie.
(choć sami twierdzą że wiatru to wina).
Znana im była każda melina,
Każda karczma i każda gospoda,
Tam też zaczyna się ich nowa przygoda.
Dzień nie zapowiadał nic ciekawego,
Siedzieli i pili nic w tym nowego.
Tak by im pewnie czas mijał miło,
Lecz nagle drzwi od gospody coś rozwaliło.
Strasznie huknęło, drzazgi leciały,
A w progu gospody stał człowiek mały.
Postać zgarbiona i nie pozorna
Twarz pomarszczona i wręcz pokorna.
Widać też było że ledwo stoi,
Że zaraz padnie i umrze powoli.
Lecz w tym kruchym starcu drzemie wielka siła
Nagle mgła gęsta izbę spowiła.
Począł człapać ten człowiek malutki,
(w garści trzymając cały litr wódki)
W stronę stolika naszej drużyny.
Gdy z bliska ujrzał przepite ich miny,
Wiedział już w tedy że trafił dobrze
I żaden z nich się wódce nie oprze.
Butle na stole głośno postawił,
Nabrał tchu w płuca i tak do nich prawił:
„Zacni panowie pilna ma sprawa,
Mam dla was misje, to nie zabawa.
Jestem ja czarownikiem bardzo już starym,
Lubię tez tworzyć różne napary.
Właśnie nad jednym w sumie pracuję,
Lecz komponentu mi jednego brakuje.
Jajo feniksa to mianowicie,
Bo to eliksir na wieczne życie.
W tym precedensie wasza jest rola
Tylko odnaleźć tego potwora
Zwinąć mu jajo i po robocie
Za to nagrodę otrzymacie w zlocie”
Naszej drużyny kamienne twarze
Znaczyły jasno że złoto w darze
Nie jest najlepszą zapłatą za pracę
„To w takim razie wam w wódce zapłacę”
Już jest ekipa nasza wesoła,
Nikt im humoru popsuć nie zdoła
„Jako zaliczka ten litr napoju”
Powiedział starzec i wyszedł w spokoju.
Fleaszke ekipa wnet wzięła w obroty
Jutro się wezmą do pilnej roboty.
Ale niestety chyba nic z tego
Bo kaca mieli masakrycznego.
Na szczęście krasnolud był na to gotowy
Za pasem piwo miał na ból głowy.
Z butli wypili każdy po łyku
Potem ruszyli w krzaki na siku.
Po odprawieniu owych czynności
Znaleźli kartkę wielkiej wartości.
Na tejże kartce było nabazgrane
Gdzie mogą znaleźć feniksa jamę.
Szybko już w ten czas w drogę ruszyli
Zgodnie z danymi im wytycznymi.
Każdy za pasem chował swój trunek,
Bo tylko on im zapewniał ratunek.
Kierunek marszu był wyznaczony
Zaszli tak w końcu aż w lasu strony.
Elf jako pierwszy wszedł tam w głąb lasu
bo był zwiadowcą od pewnego czasu.
Wyprzedził wszystkich stanął na chwile
I zrobił bardzo radosna minę.
Zza pasa wyjął butelkę wina
Że wypił wszystko nie jego wina.
Chciał w dalszą drogę szybko wyruszyć
Przebiegł pięć metrów i legł w leśnej głuszy.
Potknął się o wystający korzeń,
W kamień zarył głową. Nie mogło być gorzej.
Reszta ekipy dalej szła dzielnie
Nawet nie wiedząc że elf już nie biegnie.
W końcu dotarli do wielkiej jamy,
Gdzie widać było od szponów szramy.
Pewne już było gdzie mieszka ptaszysko,
Teraz wziąć jajo i to będzie wszystko.
Każdy swe gardło zwilżył porządnie
Każdy w skupieniu poprawił spodnie.
Wnet zatopili się w jaskini ciemnościach.
Szli chwile po suchych bielących się kościach.
Aż zobaczyli wielkie ptaszysko
Ptak ten swym pięknem prześcigał wszystko
Co każdy z nich w swym życiu już widział
A dużo widzieli pomimo picia.
Pod ptakiem gniazdo, a w gnieździe jajo,
Już są tak blisko prawie je mają.
Wtem krasnoludy tam z lewej flanki
Biegną gotowe już do rąbanki.
Z prawej zaś strony mag już czaruje
Bardzo potężną ognistą kulę.
I uderzyli z obydwu stron
Ptaka zaś spotkał niechybny zgon.
Podczas tej walki bard się gdzieś schował
Pół litra w krzakach sam rozpracował.
Po ptaku sam tylko popiół został,
A z tego popiołu nastęny powstał.
Malutki feniks nagi i łysy
Lecz nie obchodzą drużynę popisy
Feniksa choć piękne były
Oczy się ich na jaju skupiły.
Mag wziął je w swoje stare ręce
Po czym nagle zasmucił się wielce.
Bo wszystkie starania ich szły na marno
Jajko ugotował im… na twardo.